Στέλιος Καζαντζίδης
Δίσκος: Ελεύθερος (1988)
Είμαι τραγούδι, είμαι λαός
Είμαι τραγούδι, είμαι λαός,
δεν είμαι σκλάβος κανενός.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Μάνα μου
Μάνα μου…
πήρες το βάρος της ζωής μέσα στα χέρια σου
κι ήταν ατέλειωτα της πίκρας τα νυχτέρια σου,
μάνα μου…
…παρηγοριά μου μες στις δύσκολες τις ώρες μου,
με την αγάπη σου μου γλύκαινες τις μπόρες μου,
μάνα μου…
Ήσουνα στήριγμα κι η πιο γλυκιά παρέα μου,
η πρώτη λέξη μου ¨μάνα¨ κι η τελευταία μου…
…Μάνα μου…
Μάνα μου…
μέσα στου κόσμου την ψευτιά δεν υποχώρησες
κι όλες τις λύπες που σου έδωσα συγχώρησες,
μάνα μου…
…όλα σε σένα τα χρωστάω, ό,τι έγινα
γιατί μου έδινες κουράγιο και δεν έσβηνα,
μάνα μου….
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Στην οδό της τρέλας
Στην οδό της τρέλας
στον αριθμό μηδέν
μ’ άφησες μονάχο
οι πίκρες να με καιν.
Στην οδό της τρέλας
θα βρεις εμένανε
να μιλώ με σένα
χωρίς εσένανε.
Κι εσύ είσαι μακριά μου
και όλο χάνομαι
και τίποτα δεν νιώθω
και δεν αισθάνομαι,
στην οδό της τρέλας.
Στην οδό της τρέλας
στον αριθμό μηδέν
άπονες οι ώρες
για σένανε μου λεν.
Στην οδό της τρέλας
θα βρεις εμένανε
να μιλώ με σένα
χωρίς εσένανε.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Ζηλεύω τα πουλιά
Κάθε βήμα μια παγίδα κι ένα δάκρυ,
να με θέλουν ξεχασμένο σε μιαν άκρη,
κάθε μέρα την καρδιά μου να πληγώνουν
και τα λάθη τους σε μένα να φορτώνουν.
Ζηλεύω τα πουλιά γιατί έχουνε φτερά
κι αλλάζουνε πατρίδες κάθε τόσο.
Ζηλεύω τα πουλιά, αχ να `μουν σαν κι αυτά,
να φύγω και ελεύθερος να νιώσω.
Κάθε βήμα περιμένω κι ένα πόνο
κι αμαρτίες αλλονών εγώ πληρώνω,
κάθε μέρα ξεπουλάνε τη ζωή μου
κι όλο σφίγγουν τη θηλιά μες στην ψυχή μου.
στίχοι: Νίκος Λουκάς & Γιώργος Γιαννόπουλος
μουσική: Θανάσης Πολυκανδριώτης
Μην κλαις
Μην κλαις και μη σε τρώει ο καημός
εγώ δε γίνομαι Θεός που τιμωράει,
μην κλαις, είμ’ ένας άνθρωπος απλός
που τον πονάει ο χωρισμός και σ’ αγαπάει.
Σε συγχωρώ γιατί δεν είμ’ ο αναμάρτητος,
γιατί δεν είμαι ο αλάθητος, σε συγχωρώ,
σε συγχωρώ γιατί κοντά μου ξαναγύρισες,
φτάνει συγγνώμη που μου ζήτησες,
σε συγχωρώ, μην κλαις.
Μην κλαις, δε θέλω ν’ απολογηθείς,
εγώ δεν είμαι δικαστής να σε δικάσω,
μην κλαις, δε θέλω τίποτα να πεις,
θέλω στα μάτια να με δεις, να σ’ αγκαλιάσω.
Σε συγχωρώ γιατί δεν είμ’ ο αναμάρτητος,
γιατί δεν είμαι ο αλάθητος, σε συγχωρώ,
σε συγχωρώ γιατί κοντά μου ξαναγύρισες,
φτάνει συγγνώμη που μου ζήτησες,
σε συγχωρώ, μην κλαις.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Δεν είσαι εσύ
Δεν είσαι εσύ σαν τις άλλες αγάπες
που αφήσανε στάχτες και ανοίξαν πληγές.
Δεν είσαι εσύ του καημού ένας δρόμος,
ένας ψεύτικος κόσμος που σκοτώνει καρδιές.
Δεν είσαι εσύ σαν τις άλλες αγάπες
που είναι ψέμα γεμάτες, που δεν έχουν καρδιά.
Δεν είσαι εσύ μια αγάπη που θέλει
την ψυχή μου κουρέλι να την δει να πονά.
Είσαι εσύ για μένα
της ζωής μου η αρχή.
Τώρα πια με σένα
η καρδιά μου ξαναζεί.
Δεν είσαι εσύ σαν τις άλλες αγάπες
που καρφώνουν στις πλάτες το μαχαίρι κρυφά.
Δεν είσαι εσύ μια φωτιά που θ’ ανάψεις
τη ζωή μου να κάψεις και να φύγεις μετά.
Δεν είσαι εσύ σαν τις άλλες αγάπες
που είναι ψέμα γεμάτες, που δεν έχουν καρδιά.
Δεν είσαι εσύ μια αγάπη που θέλει
την ψυχή μου κουρέλι να την δει να πονά.
Είσαι εσύ για μένα
της ζωής μου η αρχή.
Τώρα πια με σένα
η καρδιά μου ξαναζεί.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Δίσκος: Και που Θεός (1994)
Γυναίκα μάνα κι ερωμένη
Γυναίκα μάνα κι ερωμένη,
χίλια κομμάτια μοιρασμένη,
γεμάτη αγάπη και στοργη,
γυναίκα μάνα κι ερωμένη,
ακούραστη, βασανισμένη,
σ’ όλο το κόσμο είσ’ εσύ.
Είσαι ανάστασης καμπάνα,
όλου του κόσμου είσαι η μάνα,
είσαι η ίδια η ζωή,
κάνεις θυσίες νύχτα μέρα,
και η ζωή δε πάει πιο πέρα
αν λείψεις μόνο μια στιγμή.
α αχ
Γυναίκα μάνα κι ερωμένη,
η πιο μεγάλη αδικημένη.
Γυναίκα μάνα κι ερωμένη,
μια θάλασσα γαληνεμένη,
είν’ η δική σου η αγκαλιά,
γυναίκα μάνα κι ερωμένη,
ανώνυμη και πονεμένη,
που μένεις πάντα στη σκιά.
Είσαι ανάστασης καμπάνα,
όλου του κόσμου είσαι η μάνα,
είσαι η ίδια η ζωή,
κάνεις θυσίες νύχτα μέρα,
και η ζωή δε πάει πιο πέρα
αν λείψεις μόνο μια στιγμή.
α αχ
Γυναίκα μάνα κι ερωμένη,
η πιο μεγάλη αδικημένη.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Δίσκος: Τα βιώματα μου (1995)
Άδειες φεύγουνε οι νύχτες
Με το ένα το τσιγάρο ανάβω τ’ άλλο
και το ποτήρι το γεμίζω με πιοτό
ξαγρυπνάω με παράπονο μεγάλο
και μια απάντηση που έφυγες ζητώ.
Άδειες φεύγουνε οι νύχτες
κι η δική μου η ζωή,
για μοναχικούς ξενύχτες
δεν τελειώνουν οι καημοί.
Με τραγούδια σε ζητώ απελπισμένα
για ν’ ακούσεις και να `ρθεις κάποια βραδιά
νυχτοπούλια από αγάπη πληγωμένα
υπάρχουν κι άλλα σαν κι εμένανε πολλά.
Άδειες φεύγουνε οι νύχτες
κι η δική μου η ζωή,
για μοναχικούς ξενύχτες
δεν τελειώνουν οι καημοί.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας