Λεωνίδας Βελής
Δίσκος: Η συνάντηση (1985)
Είμαι τραγούδι, είμαι λαός
Είμαι τραγούδι, είμαι λαός,
δεν είμαι σκλάβος κανενός.
Βαριά η θλίψη με πικραίνει
με νόμους που ’φτιαξαν ληστές.
Είμαι τ’ αηδόνι που πεθαίνει
φυλακισμένο μες στο χτες.
Είμαι τραγούδι, είμαι λαός
δεν είμαι σκλάβος κανενός.
Μη με κοιτάζεις που σωπαίνω,
μέσα μου καίει μια φωτιά
σαν το τραγούδι που ’ναι γραμμένο
μέσ’ απ’ τη φτώχεια, την ξενιτειά.
Είμαι τραγούδι, είμαι λαός,
δεν είμαι σκλάβος κανενός.
Είν’ η πορεία μου δεμένη
μέσα σε δρόμους του καημού
με μια πατρίδα ξεριζωμένη
και μια γενιά ξενιτεμού.
Είμαι τραγούδι, είμαι λαός,
δεν είμαι σκλάβος κανενός.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Τρελός κι αμετανόητος
Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους
αυτούς που κάνουν τους μεγάλους, αδικαιολόγητος.
Εγώ δεν έζησα στο τζάμπα
κι αυτοί μου βάλανε τη στάμπα, τρελός κι αμετανόητος.
Αυτοί στην εύκολη ζωή
χωρίς μια τύψη στη ψυχή για να τους βασανίζει
κι εγώ χωρίς συμβιβασμό
κανέναν δεν ακολουθώ, κανείς δεν με ορίζει.
Για αυτό καλύτερα
τρελός, αμετανόητος κι ανυποχώρητος.
Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους
αυτούς που κάνουν τους μεγάλους, αδικαιολόγητος.
Αυτοί που έχουν την αβάντα
αυτοί μου βάλανε τη στάμπα, τρελός κι αμετανόητος.
Αυτοί στην εύκολη ζωή
χωρίς μια τύψη στη ψυχή για να τους βασανίζει
κι εγώ χωρίς συμβιβασμό
κανέναν δεν ακολουθώ, κανείς δεν με ορίζει.
Για αυτό καλύτερα
τρελός, αμετανόητος κι ανυποχώρητος.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Αιώνιες αγάπες
Άσ’ τις αιώνιες τις αγάπες
που κρύβουν πίκρες και καημούς.
Είναι καράβια που βουλιάζουν
κι έχουν χιλιάδες ναυαγούς.
Ζήσε μαζί μου όσο θες
και μ’ όρκους μη δεσμεύεσαι.
Γι’ αυτά που σήμερα μου λες
μετά μπορεί να ντρέπεσαι.
Άσ’ τις αιώνιες τις αγάπες,
οι πιο πολλές βγαίνουνε σκάρτες.
Άσ’ τις αιώνιες τις αγάπες
που κρύβουν πίκρες και καημούς.
Είναι καράβια που βουλιάζουν
κι έχουν χιλιάδες ναυαγούς.
Νιώσε μονάχα τις στιγμές
αυτές που μας ενώνουνε.
Η αγάπη σβήνει στις καρδιές
και όλα τελειώνουνε.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Ανθρώπινη αγάπη
Δεν είσαι η πρώτη μου αγάπη
κι αυτές που ακολουθήσανε,
που ήταν μόνο για μια νύχτα
και την αυγή σβήσανε.
Δεν είσαι ο δρόμος που ‘χα πάρει
με τα πολλά μου σφάλματα,
που ζούσα μόνο με τα λόγια
και πίστευα σε θαύματα.
Είσαι μια ανθρώπινη αγάπη
χωρίς αδιέξοδα και πάθη, απλή και ταπεινή
Είσαι μια ανθρώπινη αγάπη
που δεν αφήνει πίσω στάχτη και πάνω απ’ όλα αληθινή.
Δεν είσαι η πρώτη μου αγάπη
κι αυτές που ακολουθήσανε,
που ήταν μόνο για μια νύχτα
και την αυγή σβήσανε.
Δεν είσαι ο χρόνος ο χαμένος
που μια ζωή χαράμισα
και ήμουν ο αδικημένος
όσες φορές αγάπησα.
Είσαι μια ανθρώπινη αγάπη
χωρίς αδιέξοδα και πάθη, απλή και ταπεινή
Είσαι μια ανθρώπινη αγάπη
που δεν αφήνει πίσω στάχτη και πάνω απ’ όλα αληθινή.
Δεν είσαι η πρώτη μου αγάπη
κι αυτές που ακολουθήσανε,
που ήταν μόνο για μια νύχτα
και την αυγή σβήσανε.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Θα το γράψουν οι φυλλάδες
Θα το γράψουν οι φυλλάδες,
θα το πει και ο σταθμός:
από άγνωστη αιτία
σε μι’ απόμερη γωνία
ότι βρέθηκα νεκρός.
Μοναχά εσύ θα ξέρεις,
θα ’χεις τύψεις, θα υποφέρεις
και θα καίγεσαι,
που ’λεγες ήσουν δική μου
κι έγινες καταστροφή μου,
και θα ντρέπεσαι.
Όταν θά ’ρθουν να σ’ το πούνε
σα χαμένη θα κοιτάς,
θα κρατάς φωτογραφία,
θα με κλαις μ’ υποκρισία
και θα λες πως μ’ αγαπάς.
Μοναχά εσύ θα ξέρεις,
θα ’χεις τύψεις, θα υποφέρεις
και θα καίγεσαι,
που ’λεγες ήσουν δική μου
κι έγινες καταστροφή μου,
και θα ντρέπεσαι.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Εσύ ήσουν ο κόσμος
Εσύ ήσουν ο κόσμος, εσύ
και μ’ έκανες τον κόσμο να μισήσω,
ποτέ μου να μη φτάνω στην αρχή,
απ’ όλους και απ’ όλα να ’μαι πίσω.
Και γυρνώ στο πουθενά που δεν έχει τέρμα
κι έχω εσένα μοναχά σαν θεό στο ψέμα.
Κι αν γυρεύω ένοχοι για τον εαυτό μου,
όλο βρίσκω πως εσύ φταις για το χαμό μου.
Εσύ ήσουν ο κόσμος, εσύ.
Εσύ ήσουν ο κόσμος, εσύ
και μου ’γινες η νύχτα στη ζωή μου.
Κι αν θέλω να ξεχάσω μια στιγμή,
δε φεύγεις μέσ’ από τη θύμησή μου.
Και γυρνώ στο πουθενά που δεν έχει τέρμα
κι έχω εσένα μοναχά σαν θεό στο ψέμα.
Κι αν γυρεύω ένοχοι για τον εαυτό μου,
όλο βρίσκω πως εσύ φταις για το χαμό μου.
Εσύ ήσουν ο κόσμος, εσύ.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Πόσο φταίξαμε
Βελής:
Σε διπλανά τραπέζια βρέθηκαμε κι οι δυο
συνάντηση τυχαία μετά το χωρισμό.
Παπαδοπούλου:
Με ξέχωρη παρέα, με άλλους στο πλευρό
και είδες τη ζωή μου και τη ζωή σου εγώ.
Ρεφρέν:
Πόσο φταίξαμε κι οι δυο μας, πόσο φταίξαμε
να το βρεις μην προσπαθείς,
για ένα βήμα τότε πίσω που δεν κάναμε,
που δε λύγισε κανείς.
Πόσο φταίξαμε, πόσο φταίξαμε
να το βρεις μην προσπαθείς.
Βελής:
Σε διπλανά τραπέζια ματώσανε πληγές
μα η μοίρα δεν αλλάζει γυρίζοντας στο χτες.
Παπαδοπούλου:
Στα μάτια μας ο πόνος κι ο κόμπος στο λαιμό
και ήπιαμε μοιραία το δάκρυ στο πιοτό.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
ίδιο πάντα το φινάλε
Όπου γύρω σου κοιτάξεις
αγωνία η ζωή,
τρέχει ο κόσμος να προλάβει
και δεν ξέρει που θα βγει.
Ίδιο πάντα το φινάλε
το κρασί μπροστά σου βάλε ο καημός να ξεχαστεί.
Βάλε και τον Καζαντζίδη
κάθε πίκρα που μας πνίγει με παράπονο να πει.
Η ζωή μας τυραννία
αδικία και ψευτιά
κι η αγάπη ξεχασμένη
πεταμένη στη γωνιά.
Ίδιο πάντα το φινάλε
το κρασί μπροστά σου βάλε ο καημός να ξεχαστεί.
Βάλε και τον Καζαντζίδη
κάθε πίκρα που μας πνίγει με παράπονο να πει.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Δίσκος: Και να ‘ταν όλα ψεύτικα (1989)
Και να ‘ταν όλα ψεύτικα
Και να ’ταν όλα ψεύτικα,
σαν να τα ονειρεύτηκα
τα βράδια που δεν είσαι πια μαζί μου.
Μα είναι όλα αληθινά,
εσύ δεν είσαι πουθενά
και σβήνει λίγο λίγο η ζωή μου.
Σε σκέφτομαι και χάνομαι
στα γκρίζα δειλινά.
Και μέσα μου αισθάνομαι
πως δε θα ’ρθεις ξανά.
Και να ’ταν, λέει, να γυρίσεις
στης μοναξιάς μου το κενό.
Μα είναι όλα ψευδαισθήσεις,
εσύ δεν έχεις γυρισμό.
Και να ’ταν όλα ψεύτικα,
σαν να τα ονειρεύτηκα
πως έγινες αγάπη μακρινή μου.
Μα είναι όλα αληθινά
και κάθε ώρα που περνά
δεν φεύγεις μέσ’ από τη θύμησή μου.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Πληγωμένη αγάπη
Πληγωμένη αγάπη, πικραμένα φιλιά,
είναι μια αυταπάτη η δική σου αγκαλιά.
Και τυραννιέται η καρδιά μου
για σένα που δεν έχεις καρδιά,
και κρύβω τα παράπονά μου,
το δάκρυ να μη δεις να κυλά.
Και παραδόθηκα σε σένα, παραδόθηκα
κι ας ταπεινώθηκα κοντά σου κι ας πληγώθηκα.
Πληγωμένη αγάπη, πικραμένα φιλιά,
είναι μια αυταπάτη η δική σου αγκαλιά.
Πληγωμένη αγάπη, πικραμένα φιλιά,
έχω γίνει μια στάχτη στη δική σου φωτιά.
Μα προτιμάω να σωπαίνω,
να πνίγω το δικό μου καημό
και πάντα δίπλα σου να μένω
γιατί μακριά σου δεν μπορώ.
Και παραδόθηκα σε σένα, παραδόθηκα
κι ας ταπεινώθηκα κοντά σου κι ας πληγώθηκα.
Πληγωμένη αγάπη, πικραμένα φιλιά,
έχω γίνει μια στάχτη στη δική σου φωτιά.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Ένα σπίτι άνω κάτω
Ένα σπίτι άνω κάτω ρημαγμένο
με τσιγάρα και μπουκάλια αδειανά
και στο πάτωμα με βρήκανε πεσμένο
τα χαράματα με άδεια αγκαλιά.
Έτσι το ‘θελες
να γίνει το δικό σου,
ένα σπίτι ρημαγμένο
απ’ τον καημό σου.
Μένα με νοιάζει και με πειράζει
χωρίς εσένα η ζωή μου πως αλλάζει
και πως να ζήσω να συνηθίσω
την απουσία σου που τώρα με τρομάζει.
Ένα σπίτι που θα μείνει παγωμένο
δίχως όνειρα, αγάπη, ζεστασιά,
στη δουλειά με τι κουράγιο θα πηγαίνω.
και τα βράδια ποια θα έχω συντροφιά.
Έτσι το ‘θελες
να γίνει το δικό σου,
ένα σπίτι ρημαγμένο
απ’ τον καημό σου.
Μένα με νοιάζει και με πειράζει
χωρίς εσένα η ζωή μου πως αλλάζει
και πως να ζήσω να συνηθίσω
την απουσία σου που τώρα με τρομάζει.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Βίος και πολιτεία
Τι μπορεί στη ζωή σου ν’ αλλάξει
αν σου πω πώς με λένε, ποιος είμαι;
Ό,τι βλέπουν τα μάτια σου είμαι
κι ό,τι νιώθεις αυτή τη στιγμή.
Τι μπορεί στη ζωή μου ν’ αλλάξει
αν μου πεις πώς σε λένε, ποια είσαι;
Ό,τι βλέπουν τα μάτια μου είσαι
κι ό,τι νιώθω αυτή τη στιγμή.
Δε χρειάζονται λόγια να πούμε,
δε θα έχουν καμιά σημασία.
Τη ζωή μας στον καθρέφτη αν δούμε
είναι βίος και πολιτεία.
Τι μπορεί στην καρδιά σου ν’ αλλάξει
αν σου πω την αλήθεια για μένα;
Αν σου πω όσα έχω κρυμμένα
θα σκαλίσω δικές μου πληγές.
Τι μπορεί στην καρδιά μου ν’ αλλάξει
αν μου πεις την αλήθεια για σένα;
Αν μου πεις όσα έχεις κρυμμένα
θα σκαλίσεις δικές σου πληγές.
Δε χρειάζονται λόγια να πούμε,
δε θα έχουν καμιά σημασία.
Τη ζωή μας στον καθρέφτη αν δούμε
είναι βίος και πολιτεία.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Τώρα όλη η ζωή μου
Ήταν να μη βρεθείς ξαφνικά
στη ζωή μου εσύ.
Τώρα κάνω με σένα ξανά
μια καινούργια αρχή.
Τώρα όλη τη ζωή μου
μες στα χέρια σου κρατάς
και την καθεμιά στιγμή μου
μόνο εσύ την κυβερνάς.
Εσύ που μου λες πως μ’ αγαπάς.
Ήταν να μη μου πεις ξαφνικά
πως εσύ μ’ αγαπάς
και να βάλεις φωτιά στα παλιά
και ν’ αλλάξω μεμιάς.
Τώρα όλη τη ζωή μου
μες στα χέρια σου κρατάς
και την καθεμιά στιγμή μου
μόνο εσύ την κυβερνάς.
Εσύ που μου λες πως μ’ αγαπάς.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Μη φοβάσαι
Μη φοβάσαι
αν περνάμε από δρόμους με παγίδες
κι αν στα όνειρα μάς βάζουν αλυσίδες
και μας κόβουν της ελπίδας τα φτερά.
Μη φοβάσαι
αν περνάμε από πέτρες συμπληγάδες
κι αν μας βλέπουνε οι άλλοι σαν φονιάδες
και δεν βρίσκουμε απάγκιο πουθενά.
Μη φοβάσαι, μην τρομάζεις, μη φοβάσαι,
θα τ’ αντέξουμε, θα δεις, να το θυμάσαι.
Και γι’ αυτό ποτέ δε θέλω να λυπάσαι,
μη φοβάσαι, μην τρομάζεις, μη φοβάσαι.
Μη φοβάσαι,
τι κι αν μοιάζουμε λαθραίοι επιβάτες,
μες στην ίδια μας την πόλη μετανάστες,
και γινόμαστε θαμώνες στον καημό.
Μη φοβάσαι
αν περνάμε από δίσεκτους χειμώνες
και οι δύσκολες στιγμές μοιάζουν αιώνες
και δεν έχουνε οι πίκρες τελειωμό.
Μη φοβάσαι, μην τρομάζεις, μη φοβάσαι,
θα τ’ αντέξουμε, θα δεις, να το θυμάσαι.
Και γι’ αυτό ποτέ δε θέλω να λυπάσαι,
μη φοβάσαι, μην τρομάζεις, μη φοβάσαι.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Εγώ ο Στέλιος
Έπινα και τα ’σπαγα σε μια μπιραρία,
δίχως λόγο έκανα και μια φασαρία,
εγώ ο Στέλιος.
Έριξα τ’ αμάξι μου σε μια τζαμαρία
κι έβγαλα τη νύχτα μου στην αστυνομία,
εγώ ο Στέλιος.
Κι όλ’ αυτά για χάρη σου
κι όλ’ αυτά για σένα,
ψεύτικα που φέρθηκες
κι άδικα σε μένα.
Θόλωσαν τα μάτια μου και τα λογικά μου,
έφυγα απ’ το σπίτι μου κι από τη δουλειά μου,
εγώ ο Στέλιος.
Χάθηκα απ’ τα στέκια μου κι απ’ τα φιλαράκια
και γυρνάω μόνος μου σ’ άγνωστα σοκάκια,
εγώ ο Στέλιος.
Κι όλ’ αυτά για χάρη σου
κι όλ’ αυτά για σένα,
ψεύτικα που φέρθηκες
κι άδικα σε μένα.
Στο πιοτό μου χάνομαι μέσα στα μπαράκια,
νυχτοξημερώνουμαι πάνω στα παγκάκια,
εγώ ο Στέλιος.
Ξέχασα να ντρέπομαι για λογαριασμό μου
κι ούτε πια που νοιάζομαι για τον εαυτό μου,
εγώ ο Στέλιος.
Κι όλ’ αυτά για χάρη σου
κι όλ’ αυτά για σένα,
ψεύτικα που φέρθηκες
κι άδικα σε μένα.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Τι περιμένω
Τι ώρα είναι όλο κοιτάω
και αν θα έρθεις αγωνιώ.
Με την καρδιά μου το συζητάω:
τι περιμένω, γιατί είμ’ εδώ;
Μα όταν έρχεσαι εσύ όλα τα σβήνεις,
αμφιβολίες κι αγωνίες τις ξεχνώ.
Ένα χαμόγελο κι ένα φιλί μού δίνεις,
με αφοπλίζεις και δεν ξέρω τι να πω.
Να πώς με κάνεις και σ’ αγαπώ,
τι περιμένω, γιατί είμ’ εδώ.
Τι ώρα είναι όλο κοιτάω,
κάνω να φύγω κι όμως γυρνώ.
Τον εαυτό μου ξαναρωτάω:
τι περιμένω, γιατί είμ’ εδώ;
Μα όταν έρχεσαι εσύ όλα τα σβήνεις,
αμφιβολίες κι αγωνίες τις ξεχνώ.
Ένα χαμόγελο κι ένα φιλί μού δίνεις,
με αφοπλίζεις και δεν ξέρω τι να πω.
Να πώς με κάνεις και σ’ αγαπώ,
τι περιμένω, γιατί είμ’ εδώ.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Σε ζητώ
Σε ζητώ σε πρωινά λεωφορεία,
σε μαγαζιά και σε γραφεία,
σ’ αναζητώ.
Σε ζητώ σε γήπεδα και παραλίες,
σε σκονισμένες συνοικίες,
σ’ αναζητώ.
Κι όλο βάζω τ’ όνομά σου
στης αγάπης το σταθμό.
Ψάχνω για τα βήματά σου,
ένα δρόμο κι αριθμό.
Πού να είσαι απορώ.
Πού να ψάξω να σε βρω;
Σε ζητώ μες στους σταθμούς και μες στα τρένα,
μέσα σε μάτια νυχτωμένα,
σ’ αναζητώ.
Σε ζητώ μέσα σε σκοτεινά υπόγεια,
μέσα σε μεθυσμένα λόγια,
σ’ αναζητώ.
Κι όλο βάζω τ’ όνομά σου
στης αγάπης το σταθμό.
Ψάχνω για τα βήματά σου,
ένα δρόμο κι αριθμό.
Πού να είσαι απορώ.
Πού να ψάξω να σε βρω;
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Όνειρα που σβήσανε
Όσα παίρνει ο άνεμος κι όσα πνίγει η βροχή
τόσα σβήσανε όνειρα κι η αγάπη μαζί.
Μοιάζω σαν πικρό τραγούδι σε χαρά, σε γιορτή,
σαν μοναχικό λουλούδι μαραμένο μες στη γη.
Τόση αγάπη σού είχα δώσει
κι ήταν αλήθεια, την είχα νιώσει,
μα εσύ δε συγκινήθηκες
και δεν ανταποκρίθηκες.
Η ζωή μου σταμάτησε σε μια πόρτα κλειστή,
μια χαμένη απόπειρα, δεν υπήρχε κλειδί.
Τώρα δακρυσμένα μάτια να μετράνε σιωπή,
της καρδιάς μου τα κομμάτια τα πηγαίνω εδώ κι εκεί.
Τόση αγάπη σού είχα δώσει
κι ήταν αλήθεια, την είχα νιώσει,
μα εσύ δε συγκινήθηκες
και δεν ανταποκρίθηκες.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Εγώ είμαι εδώ
Αν με χρειαστείς, εγώ είμαι εδώ,
να μην το σκεφτείς, να μη δειλιάσεις.
Έλα να με βρεις, εγώ είμαι εδώ.
Ότι σ’ αγαπώ μην το ξεχάσεις.
Αν σε προδώσουν και σ’ απόγνωση βρεθείς,
νά ’ρθεις σε μένα, μη διστάσεις, μην ντραπείς.
Εγώ είμαι που σε νοιάζομαι μ’ απέραντη αγάπη,
μαζί σου να μοιράζομαι την πίκρα και το δάκρυ.
Εγώ είμαι εδώ για να σου συγχωρώ όλα τα λάθη.
Αν με χρειαστείς, εγώ είμαι εδώ,
και πικρές στιγμές αν θα περάσεις.
Έλα να με βρεις, εγώ είμαι εδώ.
Ότι σ’ αγαπώ μην το ξεχάσεις.
Αν σε πληγώσουν και σ’ απόγνωση βρεθείς,
νά ’ρθεις σε μένα, μη διστάσεις, μην ντραπείς.
Εγώ είμαι που σε νοιάζομαι μ’ απέραντη αγάπη,
μαζί σου να μοιράζομαι την πίκρα και το δάκρυ.
Εγώ είμαι εδώ για να σου συγχωρώ όλα τα λάθη.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
Πικρή αλήθεια
Πικρή αλήθεια κι όλα στη φόρα,
μια κατηφόρα κι ένας γκρεμός.
Είν’ η ζωή μου σπασμένη γυάλα,
με πήρε μπάλα βαρύς καημός.
Εγώ τελείωσα εδώ,
δεν έχει παρακάτω.
Αγάπη ζήταγα να βρω,
μα βρήκα κόσμο σκάρτο.
Εγώ τελείωσα εδώ.
Πικρή αλήθεια κι αβέρτα όλα,
μια καραμπόλα και μια φωτιά.
Και η αγάπη δεν είχε πάθος,
παιγμένη λάθος, με μια ψευτιά.
Εγώ τελείωσα εδώ,
δεν έχει παρακάτω.
Αγάπη ζήταγα να βρω,
μα βρήκα κόσμο σκάρτο.
Εγώ τελείωσα εδώ.
στίχοι: Νίκος Λουκάς
μουσική: Τάκης Σούκας
